เจตนารมย์ของ อ.สุวรรณ ตั้งจิตรเจริญ ต่อการแพทย์แผนไทยเดิม

        จากประสบการณ์การทำงานที่ผ่านมาของผมมากกว่า ๒๐ ปี ทำให้ผมมีแรงจูงใจต้องเขียนงานนี้ขึ้นมา สาเหตุหนึ่งเนื่องจากผมต้องการเผยแพร่ศาสตร์การแพทย์แผนไทยเดิมของไทยให้คงอยู่และอยู่อย่างมีศักดิ์ศรีในสังคม และด้วยความภาคภูมิใจในภูมิปัญญาไทยที่สืบต่อกันมาตั้งแต่บุรพจารย์รุ่นต่อรุ่น ไม่ต้องการให้สิ่งที่ผมได้รับมานั้น อยู่กับผมเพียงคนเดียว ผมต้องการให้มีการดำรงไว้ในสิ่งซึ่งครูรุ่นก่อน ๆ ได้ถ่ายทอดมาให้แก่ผมและเพื่อน ๆ ครูที่ผมพูดถึงนี้ ผมหมายถึง ศาสตราจารย์นายแพทย์อวย เกตุสิงห์,รศ.นพ.กรุงไกร เจนพานิชย์,รศ.พญ.บุญเรือง นิยมพร,รศ.พญ.นันทพร นิลวิเศษ,อ.อารีพร กลิ่นเฟื่อง,อ.เนาวรัตน์ สุนทรัช, อ.ทัพ ตันสุภาพ,อ.นิรันดร์ พงศ์สร้อยเพ็ชร,อ.ประกิต สุมนกาญจน์, อ.เสริมศักดิ์ ศรีเนตร,อ.สุวัตร์ ตั้งจิตรเจริญ,อาจารย์ณรงค์สักข์ บุญยรัตนหิรัญ ฯลฯ ยังมีอีกมากมายหลายท่านที่มิได้เอ่ยนาม ซึ่งท่านได้สร้างคุณูปการให้แก่เรา ลูกหลานอีกหลายพันหลายหมื่น ผู้เจ็บป่วยอีกนับไม่ถ้วน ผมได้รับความรู้อันสูงส่งจากท่าน และจากโรงเรียนอายุรเวทวิทยาลัย(ชีวกโกมารภัจจ์) หน้าวัดบวรนิเวศวรวิหาร บางลำภู กทม.โดยพระเมตตาของสมเด็จพระสังฆราช สมเด็จพระญาณสังวร สกลมหาสังฆปรินายก ประทานอาคารเรียนให้กับโรงเรียนอายุรเวทฯในสมัยแรกเริ่ม เมื่อปีพ.ศ.๒๕๒๕ เป็นต้นมา ในวิชาชีพแพทย์แผนไทยประยุกต์ และผมก็ได้ใช้ศาสตร์ที่ครูบาอาจารย์ถ่ายทอดตามหลักวิชาที่ท่านได้บันทึกไว้ในตำราและจากประสบการณ์ของท่าน เพื่อประกอบอาชีพและช่วยเหลือผู้เจ็บป่วยมาจนถึงปัจจุบัน ตลอดเวลาของการรักษาผู้ป่วย ผมได้น้อมระลึกถึงพระคุณครูบาอาจารย์ โดยเฉพาะพระบรมครูแพทย์ชีวกโกมารภัจจ์ แพทย์ประจำองค์พระพุทธเจ้า บรมครูของพวกเราชาวแพทย์แผนไทย ท่านเป็นผู้ให้วิชาการแพทย์  ที่พวกเรานับถือสูงสุดและยังใช้สืบมาจนตราบเท่าทุกวันนี้